Jednokierunkowe dążenia ekonomiczne
Jednokierunkowe dążenia ekonomiczne zostają zastąpione zespołem aspiracji rozwijających całą osobowość człowieka, a dążenie do ich zaspokojenia staje się motorycznym czynnikiem rozwoju socjalizmu. Jeżeli więc rozwój ustroju kapitalistycznego był niejako wynikiem dążenia do zysku i zarobku każdego przedsiębiorcy i każdego człowieka pracującego, to rozwój społeczeństwa socjalistycznego zależy od wszechstronności dążeń każdego obywatela. Społeczeństwo podejmuje wiele zobowiązań wobec jednostki, ich zaspokojenie jest jednak możliwe, jeżeli wszystkie jednostki wykonują swoje zadania. Jest więc ta relacja bardziej złożona niż w ustroju kapitalistycznym, gdzie państwo i społeczeństwo w początkowych okresach nie podejmowało wobec jednostek żadnych zobowiązań, a los jednostki zależał od jej zdolności, umiejętności, inicjatywy i możliwości wynikających z posiadanych środków. Wprawdzie w późniejszych okresach rozwoju kapitalizm także rozbudował własne ustawodawstwo socjalne, nigdy jednak nie zmienił zasad stosunku jednostki i społeczeństwa i wzajemnych zobowiązań, nigdy państwo kapitalistyczne ani żaden układ kapitalistycznych instytucji nie podejmował zobowiązań zwalniających jednostkę od dążenia do zabezpieczenia własnych środków ekonomicznych i ciągle inicjatywa jednostek zastępuje integralny plan rozwoju społeczeństwa, nawet gdy poszczególne dziedziny są planowane.