Człowiek modelowy
Człowiek modelowy umożliwiający pełne funkcjonowanie kapitalizmu kierował się przede wszystkim egoistycznym zyskiem. Celem jego działalności.było dążenie do optymalnego zysku we wszystkich poczynaniach gospodarczych i społecznych. Jego egoizm w najlepszym razie mógł być egoizmem racjonalnym, to znaczy obliczonym na respektowanie potrzeb i interesów innych ludzi, jeżeli w przyszłości mogło z tego wyniknąć coś korzystnego. Ustrój kapitalistyczny niczego bowiem jednostce nie dawał (nie licząc działalności filantropijnej, uważanej jednakże za sprzeczną z celami ustroju). Relacja jednostka-społeczeństwo była więc oparta na zasadzie wolnej gry sił. Jednostki silne dążąc do realizacji własnych interesów, decydowały o sile społeczeństwa, jednostki słabe musiały wegetować lub ginąć. Ta podstawowa relacja w ustroju socjalistycznym kształtuje się zupełnie odmiennie. Wartością dla społeczeństwa jest każdy człowiek. Każda jednostka ma prawo do życia i rozwoju. Społeczeństwo musi dbać o wszystkich, lecz celem działalności jednostek jest dobro całego społeczeństwa, a nie osobiste interesy.